Categorieën
Forest Bathing Nederland

‘Bosbadderen’ is het nieuwe yoga

‘Bosbadderen’ is het nieuwe yoga

AD Zwanenburg 9 sep. 2019

Gestrest? Overweeg eens een bosbaddersessie. Jezelf ‘onderdompelen’ in de natuur zou niet alleen gezond moeten zijn, maar ook ontspannend. Bosbadderen is het nieuwe yoga, klinkt het. Kirsten

Daar zit ik dan. Zaterdagochtend, in de stromende regen op de grond in het bos. Leunend tegen een boom probeer ik al zo’n twintig minuten te mediteren. Van de korstmossen links tot de naaktslakken rechts naast me: ik dwing mezelf om de omgeving in me op te nemen en ik staar me een ongeluk naar de bewegende boomtoppen. Als ik nu nog geen goede verbinding heb gemaakt met de natuur, dan weet ik het ook niet meer.

Drie uur eerder. Ik sluit me aan bij een groepje van vijf deelnemers op landgoed De Tempel, net buiten Overschie. Bosbadderen, ik heb er nog nooit van gehoord en heb geen idee wat me te wachten staat. Mijn bikini kon ik thuislaten, luidde de instructie. Mijn regenpak niet.

De stoffen die door bomen worden afgeschei­den, zouden helpen tegen ‘echte stadskwalen’

Bosbadderen is een boswandeling in combinatie met het uitvoeren van opdrachten. De wellnesstrend is overgewaaid vanuit Japan, vertelt gids Marijke Lammers (57). Wanneer Japanners zich met een kwaaltje melden bij de huisarts, krijgen ze een bosbadderkuur voorgeschreven in plaats van pillen. De stoffen die door bomen worden afgescheiden, zouden helpen tegen ‘echte stadskwalen’, zoals depressie en een hoge bloeddruk.

(Tekst gaat verder onder de foto)

Praten mag alleen als je de 'talking piece' hebt.

Praten mag alleen als je de ‘talking piece’ hebt. © Jan Kok | Boomerang Fotografie

Ogen dicht en laat je meevoeren.

Ogen dicht en laat je meevoeren. © Jan Kok | Boomerang Fotografie

Lammers geeft de groep steeds een invitatie, bosbadderjargon voor opdracht. Zo is er een opdracht waarbij je twintig minuten de tijd hebt om een geur te maken door een glazen potje te vullen met dingen uit het bos. Sommige invitaties moet je in duo’s uitvoeren, waarbij je je bijvoorbeeld met je ogen dicht door je partner naar een mooie plek laat leiden.
Na elke opdracht wordt de groep bij elkaar geroepen. Dat gebeurt niet met – ik noem maar iets – een fluitje, maar met wolvengehuil dat wordt ingezet door de gids en door de rest van de groep moet worden herhaald. Dan komen we bij elkaar in een sharing circle om onze ervaringen te delen.

Je mag alleen praten als je de talking piece hebt. Dat kan een boomblad zijn, een dennenappel of een takje. De potjes met geuren worden om de beurt besnuffeld, we bespreken wat we hebben gezien en delen wat ons is opgevallen.

Ik vind yoga al zweverig, dus eigenlijk heb ik drie uur lang geen idee wat ik aan het doen ben. Zeker niet als ik de dennenappel krijg om te vertellen over mijn geurpotje, inzichten en gevoelens. En wanneer we na afloop in kleermakerszit brandnetelthee drinken en mij wordt gevraagd het eerste kopje thee ‘terug aan het land te geven’, vraag ik in paniek hoe dat werkt. Onwennig giet ik het kopje leeg in het gras, waarna ik een complimentje krijg van de groep.

Of bosbadderen mijn ding is? Niet echt. Maar eerlijk is eerlijk: ontspannen vertrek ik weer naar de stad.

Lees wat het AD beleefde