|
Tempelbosbad op 4 mei
Op 4 mei zijn we samen in het groen van Buitenplaats De Tempel in Rotterdam Overschie
We herdenken in de natuur. In stilte. Met kleine rituelen.
Tussen bomen die ademen en verhalen dragen.
|
Linda de Pee begeleidt het bosbad.
Ikzelf geef die dag les aan nieuwe bosbadgidsen.
|
Ben je lid van Natuurmonumenten? Of heb je een Rotterdampas? Dan krijg je €25 korting
|
Er zijn nog 3 plekken vrij.
Voel je welkom.
|
|
|
|
6 redenen om Bosbadgids te worden
|
Word bosbadgids en draag bij aan gezondheid, natuurherstel en een betekenisvolle toekomst. Sluit je aan bij een groeiende beweging – meld je nu aan en ontvang de early bird-korting.
|
|
|
|
|
Ayurveda meets Bosbadderen
Gisteren dook ik in een bad van geuren en smaken bij de Ayurvedische kookcursus van Rada.
Ik kookte twee gerechten: een ananaschutney en een toetje: zes smakendadels. De geur van warme ananas, het zachte kruidige van komijn en gember, de diepe tonen van fenegriek – alles kwam tot leven.
Samen met de andere deelnemers genoten we. Elk gerecht leek een klein landschap, een samenspel van aarde, zon en water.
Wat me enorm verraste, was dat veel deelnemers nog niet bekend waren met bosbaden. Terwijl juist hier de verbinding zo helder voelbaar is.
Ayurveda gaat over voeding, massages en meditatie. Over het leven met aandacht voor binnen.
Bosbaden legt diezelfde aandacht in de buitenwereld. In de bomen, de wind, de geur van jong blad.
In de oude Vedische boeken en vertellingen werd de natuur niet nadrukkelijk benoemd, natuur was niet de ander. De bomen stonden er. De seizoenen kwamen en gingen. Je leefde met de dag, je ademde met het jaar.
Je at wat er groeide, rustte als de zon onderging, werkte als het licht het toeliet.
De verbinding met de natuur zat niet in woorden maar in het leven zelf.
In onze tijd zijn we veel daarvan kwijtgeraakt. We benoemen nu alles opnieuw. We herstellen wat ooit zo gewoon was dat niemand het hoefde te zeggen.
En misschien is dat niet erg.
Misschien is dit onze taak nu: om met open ogen en open hart opnieuw te leren zien wat altijd al om ons heen was.
Bij bosbaden ademen in en geven adem terug. Een uitwisseling zonder woorden.
Je hoeft niets te bedenken, niets te verklaren of op te lossen.
Bosbaden nodigt uit om los te komen van het kletsende hoofd dat altijd bezig is met gisteren en morgen. Weg van analyse, hypotheses, de eindeloze gedachtenlussen.
Terug naar het ervaren. Naar het nu.
De geur van deze plek.
De smaak van vochtige lucht op je tong.
Het ritselen van de wind door de toppen van de bomen.
Zoals een kind dat zich verliest in het spelen, zonder plan en zonder doel.
Zoals een hand die ruikt aan een warme schaal chutney en even helemaal niets anders hoeft te zijn dan ademend, ruikend, levend.
Gisteren voelde ik: Ayurveda en bosbaden raken elkaar in die stille, pure eenvoud.
In de smaak van een rijpe dadel.
In de adem onder de bomen.
In het ritme van dag en nacht.
In het grote, onzichtbare gesprek tussen binnen en buiten.
Een gesprek dat nooit echt is weggeweest.
We hoeven het alleen maar weer te horen.
|
|
|
|
|
|
