Er komt een moment waarop je weet: ik wil leven en werken vanuit iets wat klopt.
Een besef dat je niet kunt negeren.
Misschien gebeurde het toen je even stil was
tussen struiken, schaduw en zon
en iets je aandacht vasthield zonder reden.
In The Light Eaters beschrijft Zoë Schlanger hoe wetenschappers tijdens veldwerk door zulke momenten worden overvallen. Een varen die licht lijkt te geven. Een plant die terugkijkt. Een bloem die zich herinnert wanneer een hommel langskomt. Een slingerplant die zijn bladeren laat lijken op die van zijn buur, alsof hij meekijkt. Het zijn ervaringen die de vertrouwde grens tussen mens en plant verschuiven en een nieuw soort nabijheid openen.
Wie zich dit herinnert, weet hoe beslissend zo’n ogenblik kan zijn. Iets in jou gaat open en je voelt dat je deel uitmaakt van een groter gesprek. Darwin kende dat. Thoreau ook. En de onderzoekers die Schlanger volgt herkennen het telkens weer: een gevoel van verbondenheid dat niet in theorieën past, maar zich eenvoudigweg laat voelen.
Misschien is dat waarom je dit nu leest. Omdat je weet dat dit boek niet alleen over planten gaat, maar ook over de manier waarop wij geraakt worden door hun aanwezigheid en hun geheimzinnige vermogen om ons wakker te maken.