Take it to the trees: de Medicine Walk
Een dag voor jezelf. Een dag met bomen, gras en aarde.
Soms is het niet een gesprek dat geen antwoord geeft, en helpt ook een boek of opleiding niet. Soms heb je juist niet iets nieuws nodig.
“What if what you most need is actually behind you, trying to catch up to you?”
Michael Meade
Bij de Medicine Walk breng je tijd alleen door in de natuur. Dan vertraag je. Je dwaalt een beetje. Je luistert. Gaat zitten.
‘The forest has your back’ – de natuur draagt je. En je ontdekt wat zich wil laten zien.
De meer dan menselijke wereld toont haar Ki, haar persoonlijke gezicht en verandert van decor naar gesprekspartner. Een oude boom. Een spoor in de aarde. De geur van een kruid. Onverwachte ontmoetingen die je zoel kalmeren, vrij van menselijke invulling en ambitie. je hoeft ney te weten hoe die boom heet, of welke geneeskrachtige werking die plant heeft. Je ontmoet puur wat zich wil tonen in het tempo dat niet dat van mensen is.
Wat is een Medicine Walk?
De Medicine Walk heeft diepe wortels. Mensen trekken al duizenden jaren het landschap in wanneer ze voor een belangrijke overgang staan. Jongens verlaten de gemeenschap en keren terug als man. Meisjes maken de overgang naar vrouw. Mensen zoeken een antwoord op een vraag, nemen afscheid van een oude levensfase en mijmeren over de richting die hun leven vraagt.
Pelgrims reizen niet alleen naar verre oorden maar bezoeken ook heilige plekken in hun eigen omgeving. Mensen trekken zich terug in de stilte van een klooster, zoeken de sereniteit op van een bos of brengen tijd door op plaatsen die generaties vóór hen al betekenis droegen.
Onze voorouders overal in Europa koesterden plekken aan waar je je terug kon trekken. Ze markeren bronnen en plaatsen cirkels in het landschap. In plaatsen als Stonehenge kwamen mensen ooit niet om iets te bekijken. Ze kwamen om stil te vallen, rond de stenen te lopen, te wachten, te luisteren en zich opnieuw te verbinden met wat voor hen van betekenis was.
Lange tijd was veel van die oude kennis kwijt. Inmiddels ontdekken steeds meer mensen opnieuw wat onze voorouders al wisten: soms brengt een verstilde dag in de natuur meer in beweging dan weken nadenken.
Bij dat herontdekken spelen inheemse volkeren een belangrijke rol. Dankzij hun bereidheid om kennis, verhalen en tradities te delen zijn veel oude inzichten ook voor ons beschikbaar. In hun moderne vorm kennen we Medicine Walks onder meer door het werk van John Davis en de School of Lost Borders. Hun werk helpt ons om opnieuw een taal te vinden voor iets dat nooit helemaal verdwenen is: de behoefte om met een belangrijke vraag het landschap in te trekken en te luisteren naar wat zich onderweg aandient.
Take it to the trees
Anders dan een wandeling met een route, een startpunt en een bestemming kent een Medicine Walk geen doel. Sterker nog: het woord walk is eigenlijk misleidend. Je zou haar evengoed een Medicine Sit kunnen noemen.
Soms wandel je. Soms blijf op dezelfde plek. Soms volg je een vogel, een geur of een spoor. Soms gebeurt er lange tijd helemaal niets. De dag laat zich leiden door zachte fascinatie, nieuwsgierigheid en mijmering. Er hoeft geen vraag in mensentaal te zijn en er hoeft geen antwoord te komen.
Vaak ontstaat er iets wat zich onttrekt aan de menselijke geest en logica. Een gevoel van richting zonder bestemming. Een vibe die blijft terugkeren. Een mild besef. Een ervaring die zich niet laat inbinden in verklaringen.
Misschien is dat wel het bijzondere van een Medicine Walk. Niet dat je vindt waar je naar zocht, maar dat er ruimte ontstaat voor iets dat niet gevonden kan worden zolang je ernaar op zoek bent.
Hoe verloopt een Medicine Walk?
We beginnen gezamenlijk met een korte opening. Daarna gaat ieder zijn eigen weg. Je brengt meerdere uren alleen door in. Soms loop je. Vaak blijf je op één plek. Soms gebeurt er weinig. Soms gebeurt er veel.
Aan het einde van de dag komen we weer samen. Met thee, iets te eten en ruimte om te delen. Niet om te analyseren. Wel om woorden te geven aan wat gezien, gevoeld of ontdekt werd.
Wat is je “medicine”?
Bij het woord medicine denken we al snel aan een inzicht, een boodschap of een geschenk uit de natuur. Soms gebeurt dat ook. Maar medicine verwijst naar iets groters.
In de geschriften van Marcus Aurelius duikt het woord op als doctor’s orders: datgene wat nodig is om te helen, ook wanneer het niet aangenaam is. Een medicijn hoeft niet zoet te zijn om werkzaam te zijn.
In een Medicine Walk schuilt het medicijn niet alleen in wat je ontdekt, maar ook in wat je doet. Een dag vertragen. Een dag zonder afleiding. Een dag zonder gesprekken, schermen of de voortdurende stroom van prikkels die onze aandacht opeisen. Voor veel mensen blijkt dat al een medicijn op zichzelf.
De verhalenverteller Michael Meade schrijft dat wij in het dagelijks leven vaak sneller gaan lopen wanneer we de weg kwijt zijn. Terwijl sommige delen van ons een ander tempo hebben. Ze laten zich niet opjagen. Ze komen niet mee in de haast. Soms moet je stoppen zodat datgene wat achterop is geraakt de kans krijgt om je weer in te halen.
Een Medicine Walk schept ruimte voor precies dat.
Voor het deel van jezelf dat in het dagelijks leven nauwelijks aan het woord komt. Voor vragen die niet met denken kunnen worden opgelost. Voor gevoelens, herinneringen en intuïties die meer tijd nodig hebben dan wij ze meestal gunnen.
Uiteindelijk is dat het medicijn: niet wat je vindt in het landschap, maar wat er kan gebeuren wanneer je lang genoeg blijft om werkelijk aanwezig te zijn.
Voor wie?
Een Medicine Walk vraagt geen voorkennis of levensovertuiging. Sommige deelnemers herkennen er elementen in uit mindfulness, tao of natuurspiritualiteit. Anderen ervaren het als een zeldzame kans om een dag lang buiten te zijn, alleen met zichzelf en de levende wereld om hen heen.
Luistertip
De journalist van The Guardian beschreef zijn ervaring van 24 uur alleen in het bos in de prachtige podcast Splendid Isolation: How I Stopped Time by Sitting in a Forest for 24 Hours.