“Nieuwe ontdekkingen doe je niet door op reis te gaan, maar door met andere ogen te kijken.” — Marcel Proust
Deze zin draag ik al jaren met me mee. Niet dat ik niet van vakantie hou, maar de momenten die me echt bijblijven gebeuren meestal dichtbij. Wanneer iets vertrouwds kantelt voelt: een boom, een aanname, een gedachte.
Daarom moest ik glimlachen bij het lezen van het artikel in De Groene Amsterdammer. De redactie trok de bergen in om verwondering te zoeken — en kwam terug met een zuur stuk over bosbaden. Wij bosbadgidsen zijn klein. Calimero’s misschien. Maar we werken met mensen die leren kijken, luisteren, ademen. En dat is precies waar echte ontdekkingen beginnen.
In De Groene verscheen een lang artikel over natuurervaring en awe. Het raakt een snaar, maar ontspoort in de alinea over bosbaden. Daar wordt Shinrin-yoku afgedaan als een marketingtruc uit 1982, en worden de Nederlandse opleidingen en onze branchevereniging terloops belachelijk gemaakt.
Wie zich werkelijk verdiept in het veld, weet dat bosbaden zich in veertig jaar heeft ontwikkeld tot een goed onderbouwde begeleidingsvorm met wortels in zowel Japanse gezondheidswetenschap als westerse ecopsychologie. Het draait niet om coaching of commercie, maar om aandacht, vertraging en het herstellen van de relatie tussen mens en landschap.
Juist daar ligt de brug tussen wetenschap en beleving, tussen gezondheid en verwondering — de brug die het artikel zelf probeert te vinden maar onderweg mist. Bij de Forest Bathing Academy bouwen we verder aan die brug, met kennis, praktijkervaring en ethiek.
Vanuit de branchevereniging BBGN beraden we ons op een gezamenlijke reactie.
Lees het artikel hier:
👉 In de bergen is genoeg awe — De Groene Amsterdammer