Over bosbaden en mindfulness
Verwondering is een oeroud menselijk gevoel.
Ze verbindt ons met schoonheid, betekenis en de levende wereld.
Mindfulness en bosbaden raken elkaar op die plek.
Beide helpen ons opnieuw aanwezig te zijn bij ons eigen leven.
Toch ontvouwen ze zich anders.
Bij mindfulness keer je je graag naar binnen. De ogen sluiten. De ademhaling, het lichaam en sensorische waarneming komen op de voorgrond.
Bij een bosbad blijven de ogen open.
Een vogel laat zich horen. Licht beweegt tussen de bladeren. Een geur roept een herinnering op. Gedachten, gevoelens en herinneringen wandelen mee door het landschap.
Bosbaden speelt zich af in relatie.
Met bomen, vogels, wolken, seizoenen en de vele levensvormen die een plek bewonen.
Stap voor stap ontvouwt zich een gesprek dat ouder is dan woorden.
Een gesprek tussen mens en levende wereld.
Ook gedachten hoeven nergens heen.
Een herinnering die opkomt bij de geur van dennennaalden. Verdriet dat wordt aangeraakt door een oude boom. Blijdschap om iets kleins dat je anders voorbij zou zijn gelopen. Alles mag meelopen.
Een bosbad speelt zich af in beweging. Langzaam, vaak over een verrassend klein stukje landschap. Niet om ergens te komen maar om een plek beter te leren kennen.
Gaandeweg ontstaat vertrouwdheid.
Met een boom. Een vogel. Een landschap. Een seizoen.
Waar mindfulness zich vaak richt op de relatie met jezelf, verkent een bosbad de relatie tussen mens en levende wereld.
Daar ligt misschien wel het grootste verschil.
Bosbaden gaat niet alleen over aandacht.
Het gaat over ontmoeting.